با سلام و وقت بخیر دوستان گلم قضاوت عالی ترین مرحله فکر یک انسان است و هر روز و در هر لجظه ما انسانها به قضاوت می نشینیم مثلا دکتری که با توچه به دانش و تجربه اش به تشخیص بیماری و سپس تجویز دارو و یا هر روش درمانی می پردازد در واقع به قضاوت نشسته است همینطور مکانیکی که به تشخیص عیب و سپس تعویض و یا تعمیر می نشیند هم در واقع به قضاوت می نشیند و همینطور هر انسانی در هر شغلی و جایگاهی اینگونه است طبیعی است که هرچقدر دانش وتجربه و هوش یک انسان بالاتر باشد قضاوت درست تر انجام می دهد ولی در کنار اینها احساسات و نگرشهای درونی هم تاثیر می گذارد مثلا انسانی که حسود است یا کینه دارد و یا کسی را دوست می دارد و...در قضاوت دچار اشتباهات گاه بزرگ میشود و چه بسا حقی ناحق و ناحقی حق می گردد یکی از وظیفه های مهم نظام آموزشی پرورش تفکر منطقی در فراگیران است و این با ترتیب دادن یک زندگی جمعی و گروهی در کنار آموزشهای تئوریک ممکن میشود و متاسفانه در کشور ما کارهای گروهی در نظام آموزشی مان کم رنگ است یکی از قضاوتهای غلط که معمولا می بینیم این هست که کار غلطی را اگر کسی انجام دهد که ما هیچ احساسی نسبت به او نداریم غلط می دانیم ولی اگر دوست یا فرزند یا عزیزی از ما انجام دهد نه تنها بد نمی دانیم بلکه شاید به توجیه نشسته و گاه حتی به تعریف بنشینیم و گاه از بغض فرد الف رفتارهای زشت فرد ب که با الف دشمن است را توجیه کرده و قبول می کنیم عین آن ضرب المثلی که می گوید از بغض علی (ع) به معاویه پناه می برد و باید مواظب اینگونه سقوط ها باشیم که گاه ما را از انسانیت مان دور می کند و این را باید اصل اساسی زندگی مان قرار دهیم که رفتارها و عملکردها را بر اساس اصول انسانی و اخلاقی به قضاوت بنشینیم ونه بر اساس علائق و دشمنی با افراد و گروهها و قومیت ها و ملیتها و...